گاهي اوقات براي گفتن واژه هارو كم ميارم يا شايد هم اين ذهنمه كه داره تحليل ميره و رو به پايان گذاشته! انگار ذهنم هم مثل خودم خسته ست!!!

احساس ميكنم هرروز كه مي گذره به زوال نزديكتر ميشم !اصلا يه جورايي باهم فاميل شديم...

 نه ترسي و نه هراسي دارم ، مردن از آرزوهاي هميشگيم بوده ، برام تقريبا دست نيافتني شده اما من هنوز دنبالشم و فقط از يه چيز ميترسم : مرگ بدون سربلندي ...

ديشب كسي آهسته در گوشم گفت : توجه !توجه!از مسافرين محترم پرواز فبرستان به مقصد گوردعوت ميشود به باجه شماره  ب – ز مراجعه كنند ، نمی خوای بلند شی؟ بجنب دیر میشه ها!وخودم رو ديدم ، با چمداني پر از خالي... با ترس از جا پريدم.

دلم خيلي گرفته ، يه جور خيلي بدي ، با همه دفعه ها فرق مي كنه...نميدونم چرا چند وقتيه ديگه از بارش خبري نيست !!!

دلم براي هواي ابري چشمام تنگ شده. اين خشكي جز زخم و درد چيزي برام به همراه نداره.... شايد اگه بزنم بيرون بهتر بشم ، كلامو تا روي چشمام بكشم پايين و فقط راه بيافتم.

مقصد برام مهم نيست ، فقط مي خوام برم ، اين تنها كاريه كه براي تمام دردها و دلتنگي هام از دستم برمياد...

واي كه چقدرازاين هواي سمي متنفرم ، از بوي گند تو متنفرم واز جوراب پدرهم.از خیلی چیزا متنفرم و آزارم میده اما كي اهميت ميده؟ كي براش مهمه؟ اصلا چه فرقي مي كنه كه كي و كجا چه دردي داره و چه بلايي سرش مياد؟ كي اهميت ميده؟ كي اهميت ميده؟ كي اهميت ميده؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

راضي نيستم!اين يه اعتراض نيست ، يه نوع پشيمونيه ! من از خودم راضي نيستم....سرم داره مي تركه از بس همه جور فكري و ريختم توش و دارم باهاشون ور ميرم . كاش كارواشي بود كه به جاي اين همه آهن قراضه ذهن آدمها رو مي شست...

راستي كسي ميدونه عقربه هاي ساعت من چرا برعكس همه عقربه هاي دنيا حركت ميكنن؟!!!