نه!

  من خانه ای ندارم ، سقفی نمانده است .

  دیوار و سقف خانه من

  همین هاست که می نویسم .

  همین طرز نوشتن از راست به چپ ...

.........................................................................

 روزگارم تو تنهایی می‌گذشت بی این که راستی راستی یکی رو داشته باشم که باهاش دو کلمه حرف بزنم، تا این که زد و شش سال پیش تو کویر دلم حادثه‌ای برام اتفاق افتاد. آدم کوچولوی بسیار عجیبی رو دیدم که با وقار تمام تو نخ من بود! و این جوری بود که من با شهریار کوچولو آشنا شدم.....

----------------------------------------------------------------------

 می دونم که همتون با داستان شهریار کوچولوی عزیز آشنا هستید 

 فقط  می خواستم بگم من  تو عالم واقعیت که به قول همه اسمش و خواب می گذارند ، آشنا شدم . وقتی که خیلی تنها بودم ... و هنوزم که هنوزه گاهی  اوقات که خیلی داغونم سراغم میاد و کلی با هم حرف میزنیم و آرومم می کنه و میره ....

اما بزرگترین مشکل من اینه که داستان من مار نداره.....

--------------------------------------------------------------------------

اگر من گلی را بشناسم که تو همه‌ی دنیا تک است و جز رو اخترک خودم هیچ جای دیگر پیدا نمیشه و ممکن است یک روز صبح یک برّه کوچولو، مفت و مسلم، بی این که بفهمد چه‌کار دارد می‌کند به یک ضرب پاک از میان ببردش چی؟

اگر کسی گلی را دوست داشته باشد که تو کرورها و کرورها ستاره فقط یک دانه ازش هست واسه احساس وشبختی همین قدر بس است که نگاهی به آن همه ستاره بیندازد و با خودش بگوید:

 «گل من یک جایی میان آن ستاره‌هاست»

 اما اگر برّه گل را بخورد برایش مثل این است که یکهو تمام آن ستاره‌ها پِتّی کنند و خاموش بشوند.

شهریارِ کوچولویی بود که احتیاج به دلداری داشت! به آغوشش گرفتم مثل گهواره تابش دادم به‌اش گفتم: «گلی که تو دوست داری تو خطر نیست. خودم واسه گوسفندت یک پوزه‌بند می‌کشم... خودم ....

-----------------------------

اما این مسافر کوچولو که همیشه وقتی سراغم میاد منو تو آغوش مهربون و گرم و کوچولوی خودش نگه می داره و آرومم می کنه...

-----------------------------

چیزی که مهم است با چشمِ سَر دیده نمی‌شود.

نهاد و گوهر رو چشم سر نمی بینه....